Mijn vrouw komt uit Chili en spreekt Spaans tegen de kinderen. Vroeger gaven de kinderen ook Spaanse antwoorden terug.
Tegenwoordig spreekt mijn vrouw vloeiend Nederlands. De kinderen weten dat natuurlijk. Aangezien we in Nederland wonen en papa ook Nederlands is, pakken ze de weg van de minste weerstand en geven dus steeds vaker antwoord in het Nederlands.

Wat te doen? We vinden het allebei belangrijk dat de kinderen goed Spaans leren. Het is handig, maar vooral ook erg leuk voor mijn vrouw. De kinderen, die er intussen achter waren gekomen dat Spaans kunnen spreken toch best wel vet is op school, zijn ook gemotiveerd.

Onze eerste oplossing was: Spaans spreken tijdens het avondeten.

Binnen drie dagen zaten we aan tafel weer ouderwets in het Nederlands te bomen.

Nog een keer proberen. Weer niet gelukt. Inmiddels groeide de weerstand bij de kinderen. Ik voelde me schuldig, want ook ik viel regelmatig terug op mijn moerstaal. Het vertrouwen dat het ons ging lukken zat op een dieptepunt.

Totdat ik me realiseerde dat ‘Spaans spreken tijdens het avondeten’ helemaal geen kleine stap is – zelfs als je Spaans kunt spreken. Het is de valkuil waar ik altijd voor waarschuw tijdens trainingen… ‘Je voornemen om iets even vijf minuutjes per dag te doen is geen kleine stap’ hoor ik mezelf zeggen. ‘Het klinkt als een klein stapje, maar het zijn stiekem vijf keiharde minuten. Denk liever in termen van seconden.’

Onze nieuwe regel werd: aan tafel één zin in het Spaans zeggen. Meer is prima, maar hoeft niet. ‘Ja papa’ zei mijn dochter van zeven enthousiast tegen me. ‘En dan doen we in de tweede week twee zinnen, en de derde week drie keer, en dan zo door tot de negende week negen keer, en dan pas de hele tijd. Zo doen we dat op school ook, met kleine stapjes beginnen.’
Zo simpel kan het zijn.

Maurits van Huijstee